Inat, teranje „maka na konac“ ili nešto sasvim treće kumovalo je krajnje bizarnoj slici dela opštinskog puta koji spaja teritoriju grada Leskovca, sa teritorijom opštine Lebane. Asfalt sa jedne i druge strane, a u sredini rupa do rupe.
Nedavno rehabilitovani put, kojim upravlja grad Leskovac, završava se na izlazu iz Vlasa. Nešto ranije, opština Lebane je finansirala rekonstrukciju deonice kroz Togočevce, koja, atarom ovog sela, vodi skoro do ulaza u Vlase. E, tim „skoro“, dugačkim stotinak metara, ni jedna ni druga lokalna samouprava nisu želele da se bave.
Objašnjenje, kakvo god da je, nema veze sa zdravom pameću.
Dakle, i jedni i drugi su asfaltirali put do granica svoje teritorije, a jedno njegovo parče ostavili u rupama, sa tretmanom „ničije zemlje„, iako ovom opštinskom saobraćajnicom prolaze žitelji više leskovački i lebanskih sela.
„Mi nismo Katastar pa da znamo kome to parče puta pripada, a njive tamo imaju i Vlaščani i Togočevčani. Zašto je ono izostavljeno oba puta iz rekonstrukcije, ne znamo, ali je činjenica da je svako kretanje tom deonicom, a prolazimo svakodnevno, vrlo rizično, posebno zimi“, kažu za Rešetku neki od njih.
Ali, ko sluša seljaka.
U ove krajeve rukovodstva opštine zalaze samo pred izbore i to ne uvek. U susret poslednjim su šljunkom nasipali sokake i neasfaltirane ulice po okolnim selima, a do spornog parčeta puta opet nijedna strana nije „dobacila“.
S. Stojiljković
