Prema istorijskim zapisima i arhivskim tragovima, Đorđe Stefanović je u Beogradu, odakle je stigao iz Leskovca, bio jedan od tri najtraženija čočeka ili trbušna plesača, a stradao je u 16. godini, od ruke jednog raspomamljenog Turčina
Prema malo poznatoj istoriji ovih prostora, igrači, odnosno trbušni plesači-čočeci, bili su dečaci, starosti od 12 do 18 godina, regrutovani uvek iz nemuslimanskog stanovništva, najčešće romskog, albanskog, jermenskog, grčkog, pa i srpskog porekla. Senzualni, feminizirani dečaci obučeni u žensku odeću, našminkani i napirlitani, namenski su školovani i obučavani za igru i zabavu.
Ko je bio Đorđe Stefanović?
U Milošev poluosmanski Beograd stigao je iz Leskovca, koji je tada pripadao Turskoj. Od trojice čočeka u beogradskoj Visokoj kafani, Đorđe je bio najveća zvezda. O njegovoj lepoti i veštinama, su se ispredale i čaršijom prenosile čitave bajke.
Nažalost, imao je samo 16 godina, kada ga je, januara 1853. godine, ubio Turčin Jusuf Ismail, zbog sukoba sa gazdom Visoke kafane, izazvanog ljubomorom.
Istoričar Ivan Janković navodi da priča o čočecima i čengijama (ženskim trbušnim plesačicama) otvara i neke tabuizirane teme. Feminizirani dečaci bili su vezirovi ljubimci, a u svojoj priči o čočecima za emisiju Dokumentarne FusNote, RTS-ov serijal o malo poznatim istorijskim činjenicama, otkriva i da je, prema nekim izvorima, Miloš Obrenović bio biseksualnog opredeljenja i sa jednog putovanja u Tursku sa sobom poveo dva ili više čočeka.
O okolnostima koje su dovele do smrti mladog Leskovčanina Đorđa Stefanovića i istrazi, koja je tim povodom vođena, postoje i zabeleške ondašnje policije.
Ipak, što zbog osetljivosti teme, ne u ondašnjem, nego u kasnijim vremenima, ti istorijski fragmenti su opisani, pa namerno ili slučajno, zaboravljeni, iako govore o teškom životu srpskog življa pod, skoro petovekovnom vlašću Osmanlija.
S. Stojiljković
Izvor/Foto: Wikipedia, RTS
